24時間 With Me
「LIFE IS SHORT. WHY BE NoRmAl ?」
Ads by Google
新しい記事を書く事で広告が消せます。
เกเร
วันที่ท้องฟ้าสดใส แดดอ่อนๆ และอากาศเย็นสบายแบบนี้....เหมาะอย่างยิ่งที่จะเขียนได 55555 นี่ก็คือสาเหตุที่ทำได้ปัดฝุ่นไดตัวเองเสียที (หลังจากหายหน้าไปนานมาก) ตอนแรกว่าจะเปลี่ยนบลอกไปใช้ Bloggang แล้ว แต่มันดูวุ่นวายชอบกล ไปมาๆ fc2 นี่แหละดีที่สุดวะ
กลับมาที่เรื่องของเราต่อ...วันนี้เกงานเป็นวันที่ 2 แล้ว เหอๆ .....เป็นอะไรที่ไม่ได้อยู่ในหัวสมองมาก่อนเลย แค่ความเบื่อบวกความขี้เกียจที่มันแว๊บเข้ามาในสมองเท่านั้น แต่ดูจะมีอิทธิพลมากพอดูจนเราต้องพ่ายแพ้กับมันภายในเวลา 10 วิ .... ในวันสบายๆแบบนี้มันคงจะดีไม่น้อยถ้าไม่ต้องนึกถึงงานที่คั่งค้าง....และใบหน้าอันเย็นชาของสตีที่รอเราอยู่ในวันพรุ่งนี้...แต่ในเมื่อทำไปแล้วก็คงต้องได้แต่ก้มหน้ารอรับชะตากรรมอย่างกล้าหาญล่ะ T_T ..คิดว่าใครๆคงจะเดาได้ว่าเป็นความขี้เกียจประจำเดือนของเราเองไม่ได้ป่งป่วยอะไรหรอก เหอๆๆ
ก่อนหน้านี้นั่งอ่าน Harry Potter ...ไม่เคยได้อ่านอย่างจริงจังเสียที วันนี้ลงมานั่งอ่านหนังสือแล้วก็ใช้คอมที่ห้องข้างล่าง (ห้องทำงานของพี่) อออ มันสบายอย่างงี้นี่เอง... มีแสงแดดอ่อนไลอดเข้ามาจากม่านหน้าต่าง บวกลมเย็นๆที่รู้สึกได้ถึงหน้าหนาว (เฮ) เปิดเพลงเว่นคลอเบาๆ โฮๆช่างมีความสุข อยากให้เวลาหยุดอยู่แบบนี้นานๆ ...นี่เป็นโลกแห่งความฝัน ...โลกแห่งความจริงก็คือ...สมัครงานไปได้ไม่กี่ที่เลย แล้วก็ยังไม่มีที่ไหนตอบกลับมาด้วย พอมีเวลาว่างที่ได้หยุดใช้ความคิดเมื่อไหร่ก็จะคิดว่าจะทำยังไงต่อไปกับอนาคตข้างหน้าดี? ทางออกที่ดีและดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดก็คงจะต้องรอจนกว่าจะได้งานใหม่ก่อนแล้วถึงจะลาออกได้ แต่ความเบื่อ...หน่าย...เซ็ง..ละอา...ดูเหมือนจะพรุ่งปรี๊ดมาถึงขีดสุด ยิ่งเอาตัวไปอยู่ในออฟฟิสที่อบอวลด้วยบรรยากาศเดิมๆ (ไม่นับเรื่องเพื่อนร่วมงาน) ก็ยิ่งเอียนเข้าไปใหญ่ เป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด ที่เมื่อถึงเวลาที่เรา "หมดใจ" แล้ว ทุกอย่างก็ดูช่างไม่น่าพิศมัยเอาเสียเลย..(นอกจากเงินเดือน) .....
2-3 วันมานี้ต้องคอยดูข่าวอาการเว่นในซุมพีเป็นระยะ.....
ขณะที่เรานอนแหงกอยู่บนเตียงแสนสบายและหาเรื่องไม่ไปทำงานแบบหน้าด้านๆ(เหอๆ) ก็พลันคิดว่า ...เว่นที่ไม่สบายและร่างกายกำลังแย่สุดๆกลับตะเกียกตะกายอยากไปทำงานด้วยความรู้สึกรับผิดชอบอย่างเต็มเปี่ยม..ก็อดละอายใจไม่ได้ ...แต่คิดวนไปวนมาอีกที เว่นมันทำสิ่งที่รักนี่นะ ถ้าทำสิ่งที่รักและสนุกที่จะทำก็อาจจะมีกำลังใจ ...แอบเข้าใจความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันนะ บางอารมณ์ที่เรารู้สึกสนุกกับงานเราก็ทิ้งความขี้เกียจไปเป็นปลิดทิ้ง....เฮ้อ สรุปว่าคิดไปคิดมา ...ชีวิตก็เป็นวงจรอุบาทว์วนไปมาอย่างที่อ๊าดว่านี่ล่ะ T_T ทำไมคนรอบตัวเราถึงดูเป็นผู้ใหญ่กันจัง...เราจะมีวันเป็นแบบนั้นได้บ้างมั๊ยนะ -_-;
อีกไม่กี่วันก็จะคริสมาสต์แล้ว.........
กลับมาที่เรื่องของเราต่อ...วันนี้เกงานเป็นวันที่ 2 แล้ว เหอๆ .....เป็นอะไรที่ไม่ได้อยู่ในหัวสมองมาก่อนเลย แค่ความเบื่อบวกความขี้เกียจที่มันแว๊บเข้ามาในสมองเท่านั้น แต่ดูจะมีอิทธิพลมากพอดูจนเราต้องพ่ายแพ้กับมันภายในเวลา 10 วิ .... ในวันสบายๆแบบนี้มันคงจะดีไม่น้อยถ้าไม่ต้องนึกถึงงานที่คั่งค้าง....และใบหน้าอันเย็นชาของสตีที่รอเราอยู่ในวันพรุ่งนี้...แต่ในเมื่อทำไปแล้วก็คงต้องได้แต่ก้มหน้ารอรับชะตากรรมอย่างกล้าหาญล่ะ T_T ..คิดว่าใครๆคงจะเดาได้ว่าเป็นความขี้เกียจประจำเดือนของเราเองไม่ได้ป่งป่วยอะไรหรอก เหอๆๆ
ก่อนหน้านี้นั่งอ่าน Harry Potter ...ไม่เคยได้อ่านอย่างจริงจังเสียที วันนี้ลงมานั่งอ่านหนังสือแล้วก็ใช้คอมที่ห้องข้างล่าง (ห้องทำงานของพี่) อออ มันสบายอย่างงี้นี่เอง... มีแสงแดดอ่อนไลอดเข้ามาจากม่านหน้าต่าง บวกลมเย็นๆที่รู้สึกได้ถึงหน้าหนาว (เฮ) เปิดเพลงเว่นคลอเบาๆ โฮๆช่างมีความสุข อยากให้เวลาหยุดอยู่แบบนี้นานๆ ...นี่เป็นโลกแห่งความฝัน ...โลกแห่งความจริงก็คือ...สมัครงานไปได้ไม่กี่ที่เลย แล้วก็ยังไม่มีที่ไหนตอบกลับมาด้วย พอมีเวลาว่างที่ได้หยุดใช้ความคิดเมื่อไหร่ก็จะคิดว่าจะทำยังไงต่อไปกับอนาคตข้างหน้าดี? ทางออกที่ดีและดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดก็คงจะต้องรอจนกว่าจะได้งานใหม่ก่อนแล้วถึงจะลาออกได้ แต่ความเบื่อ...หน่าย...เซ็ง..ละอา...ดูเหมือนจะพรุ่งปรี๊ดมาถึงขีดสุด ยิ่งเอาตัวไปอยู่ในออฟฟิสที่อบอวลด้วยบรรยากาศเดิมๆ (ไม่นับเรื่องเพื่อนร่วมงาน) ก็ยิ่งเอียนเข้าไปใหญ่ เป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด ที่เมื่อถึงเวลาที่เรา "หมดใจ" แล้ว ทุกอย่างก็ดูช่างไม่น่าพิศมัยเอาเสียเลย..(นอกจากเงินเดือน) .....
2-3 วันมานี้ต้องคอยดูข่าวอาการเว่นในซุมพีเป็นระยะ.....
ขณะที่เรานอนแหงกอยู่บนเตียงแสนสบายและหาเรื่องไม่ไปทำงานแบบหน้าด้านๆ(เหอๆ) ก็พลันคิดว่า ...เว่นที่ไม่สบายและร่างกายกำลังแย่สุดๆกลับตะเกียกตะกายอยากไปทำงานด้วยความรู้สึกรับผิดชอบอย่างเต็มเปี่ยม..ก็อดละอายใจไม่ได้ ...แต่คิดวนไปวนมาอีกที เว่นมันทำสิ่งที่รักนี่นะ ถ้าทำสิ่งที่รักและสนุกที่จะทำก็อาจจะมีกำลังใจ ...แอบเข้าใจความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันนะ บางอารมณ์ที่เรารู้สึกสนุกกับงานเราก็ทิ้งความขี้เกียจไปเป็นปลิดทิ้ง....เฮ้อ สรุปว่าคิดไปคิดมา ...ชีวิตก็เป็นวงจรอุบาทว์วนไปมาอย่างที่อ๊าดว่านี่ล่ะ T_T ทำไมคนรอบตัวเราถึงดูเป็นผู้ใหญ่กันจัง...เราจะมีวันเป็นแบบนั้นได้บ้างมั๊ยนะ -_-;
อีกไม่กี่วันก็จะคริสมาสต์แล้ว.........
CHANGES
ช่วง 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมีความเปลี่ยนแปลงต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ทุกๆวันผ่านไปอย่างมีความหมายจริงๆ
เรื่องที่ไม่ใหญ่มากแต่มีผลกระทบกับชีวิตประจำวันที่สุดก็คงจะเป็นการย้ายห้องทำงานนี่แหละ ย้ายจากชั้น 3 ที่แสนอับชื้นแต่สงบและสุขสบาย มาอยู่ที่ชั้น 2 ที่คับแคบวุ่นวายและ...ใกล้ชิดกับสตีเป็นอย่างมากกกก นับตั้งแต่ย้ายลงมาเรียกได้ว่ามีแขกชั้นสูงมาเยี่ยมเยียนมากมาย -_- งานเยอะมากกกก แถมโดนด่ารายวันอีกตะหาก ...สงสัยเป็นเพราะฤกษ์ไม่ดี T_T
ตอนนี้ออฟฟิสของสาวๆเดอะแก๊งมีตติ้งแอนด์อีเว้นท์ก็สำเร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่คุณพีรนุชย้ายลง สาวๆก็ย้ายขึ้นชั่นวคราว วันนี้เฟอนิเจ้อลงครบแล้วเลยย้ายกลับลงมา วุ่นวายกันน่าดู ส่วนอีจีเอมก็เป็นไรมากมั๊ย มายุ่งกะห้องกูอยู่ได้ อะไรๆก็บอกว่าเป็น "ขยะ" ก็ห้องมันเล็กแค่นี้มึงจะให้เอาของไปไว้ไหนละวะ ??? เฮ้อออ มีแต่คนบ้าว่ะโรงแรมนี้
วันนี้สตีไม่อยู่กลับบ้าน เหอๆๆ กว่าจะมาอีกทีวันพุธ นายๆก็ไม่อยู่ ลัลลาๆมากๆ แต่งานก็ยังเยอะอยู่ดี T_T เที่ยงปุ๊บก็ต้องเด้งแล้ว เหตุเพราะความเปลี่ยนแปลงอีกหนึ่งเรื่อง...วันนี้พี่เคทลาสต์เดย์ โฮๆๆ
เมื่อวานที่โรงแรมมีงานแฟเวลล์พี่เคท ส่วนวันนี้เดอะแก๊งเลี้ยงลากันเอง เศร้าจังเลย เพื่อนบ้านของเราจะไปแล้ว เมื่อวานในงานพี่เอ๋ร้องไห้ด้วยเพราะเค้าสนิทกันมากกก เห็นเค้าไปแล้วก็อยากไปด้วยว่ะ เหอๆๆ ต้นปีหน้ามีคนจะตามออกไปอีกเพียบ เซ็งจริงๆ
เรื่องต่อมาคือความเปลี่ยนแปลงของคัตตุน ที่จะไม่มีจินคุงไปอีกประมาณครึ่งปี ...กูจะบ้า... คัตตุนไม่มีจินจะเรียกว่าอะไรดี ?? จะขายไร ?? ขายเมะคนเดียว... เหอๆๆ เฮ้อ จินระหว่างพักไม่มาเที่ยวไทยมั่งเหรอ อิๆๆ เราคิดว่าหลัง 6 เดือนแล้วจะกลับมาเหรอ ? ก็ต้องติดตามกันต่อไป ...แต่เรายังอยากเห็นจินคุงอยู่นะ T_T อยากดูละครของจินคุงด้วย โฮๆๆ
เรื่องสุดท้ายมิสเตอร์ CDW อีก 12 วันนจะมีอัลบั้มใหม่มาให้ฟังแล้ว เย่ๆๆ ถึง 24/7 จะออกมาได้ไม่ถึงปีแต่ก็ฟังจนไม่รู้จะฟังยังไงแล้ว ^^; ตื่นเต้นจริงๆ วี๊ดๆ >_< คิดถึงจางง
เรื่องที่ไม่ใหญ่มากแต่มีผลกระทบกับชีวิตประจำวันที่สุดก็คงจะเป็นการย้ายห้องทำงานนี่แหละ ย้ายจากชั้น 3 ที่แสนอับชื้นแต่สงบและสุขสบาย มาอยู่ที่ชั้น 2 ที่คับแคบวุ่นวายและ...ใกล้ชิดกับสตีเป็นอย่างมากกกก นับตั้งแต่ย้ายลงมาเรียกได้ว่ามีแขกชั้นสูงมาเยี่ยมเยียนมากมาย -_- งานเยอะมากกกก แถมโดนด่ารายวันอีกตะหาก ...สงสัยเป็นเพราะฤกษ์ไม่ดี T_T
ตอนนี้ออฟฟิสของสาวๆเดอะแก๊งมีตติ้งแอนด์อีเว้นท์ก็สำเร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่คุณพีรนุชย้ายลง สาวๆก็ย้ายขึ้นชั่นวคราว วันนี้เฟอนิเจ้อลงครบแล้วเลยย้ายกลับลงมา วุ่นวายกันน่าดู ส่วนอีจีเอมก็เป็นไรมากมั๊ย มายุ่งกะห้องกูอยู่ได้ อะไรๆก็บอกว่าเป็น "ขยะ" ก็ห้องมันเล็กแค่นี้มึงจะให้เอาของไปไว้ไหนละวะ ??? เฮ้อออ มีแต่คนบ้าว่ะโรงแรมนี้
วันนี้สตีไม่อยู่กลับบ้าน เหอๆๆ กว่าจะมาอีกทีวันพุธ นายๆก็ไม่อยู่ ลัลลาๆมากๆ แต่งานก็ยังเยอะอยู่ดี T_T เที่ยงปุ๊บก็ต้องเด้งแล้ว เหตุเพราะความเปลี่ยนแปลงอีกหนึ่งเรื่อง...วันนี้พี่เคทลาสต์เดย์ โฮๆๆ
เมื่อวานที่โรงแรมมีงานแฟเวลล์พี่เคท ส่วนวันนี้เดอะแก๊งเลี้ยงลากันเอง เศร้าจังเลย เพื่อนบ้านของเราจะไปแล้ว เมื่อวานในงานพี่เอ๋ร้องไห้ด้วยเพราะเค้าสนิทกันมากกก เห็นเค้าไปแล้วก็อยากไปด้วยว่ะ เหอๆๆ ต้นปีหน้ามีคนจะตามออกไปอีกเพียบ เซ็งจริงๆ
เรื่องต่อมาคือความเปลี่ยนแปลงของคัตตุน ที่จะไม่มีจินคุงไปอีกประมาณครึ่งปี ...กูจะบ้า... คัตตุนไม่มีจินจะเรียกว่าอะไรดี ?? จะขายไร ?? ขายเมะคนเดียว... เหอๆๆ เฮ้อ จินระหว่างพักไม่มาเที่ยวไทยมั่งเหรอ อิๆๆ เราคิดว่าหลัง 6 เดือนแล้วจะกลับมาเหรอ ? ก็ต้องติดตามกันต่อไป ...แต่เรายังอยากเห็นจินคุงอยู่นะ T_T อยากดูละครของจินคุงด้วย โฮๆๆ
เรื่องสุดท้ายมิสเตอร์ CDW อีก 12 วันนจะมีอัลบั้มใหม่มาให้ฟังแล้ว เย่ๆๆ ถึง 24/7 จะออกมาได้ไม่ถึงปีแต่ก็ฟังจนไม่รู้จะฟังยังไงแล้ว ^^; ตื่นเต้นจริงๆ วี๊ดๆ >_< คิดถึงจางง
2006 Bday
ขอแฮปปี้เบิ๊ดเดย์ย้อนหลังให้กับตัวเอง ฮิ้วววว !!!!
ไม่ได้มาเขียนซะนานเพราะว่ายุ่งมากๆจริงๆว่ะ เป็นปลายปีที่ยุ่งมากกว่าทุกปีเพราะว่าที่โรงแรมมีห้องอาหารเปิดใหม่ 2 ห้อง ช่วงหลายวันมานี้เลยต้องติดต่อกับคนแปลกหน้ามากที่สุดในรอบปี -_-; คนไม่เคยคุยกันเลยก็ต้องหน้าด้านโทรไปหาและพูดคุยอย่างสนิทสนม -_-; (ซึ่งจริงๆก็คงถือเป็นเรื่องปกติสำหรับอาชีพนี้)ถึงจะเหนื่อยแต่ก็กลับรู้สึกว่าสนุกดี...โอวโน่วว...คิดอะไรออกไป...
เมื่อวานนี้วันเกิด มีหลายคนมากที่หน้าแตก ทั้งโทรและเมสเสจมาผิดวัน ทำไมกัน ?? -_- ผิดไป 1 วัน ....ส่วนพวกที่มาทักผิดทางเอมก็คงเพราะอ่านจากชื่อเรานั่นเอง 555 ไม่เป็นไรให้อภัย
เริ่มจากคนหน้าแตกคนแรก...
ใครซักคนเมสเสจเบิ๊ดเดย์เช้ามืดวันที่ 26 ...จนป่านนี้ยังหาตัวไม่เจอ เหอๆๆ เบอใครวะ ?
น้องปัด 555 ถึงจะผิดวันไปหน่อยแต่ก็มาแก้ตัวใหม่อีกรอบ อิๆๆ ใช่ๆพี่อยากได้เจอคนนั้นแหละ ขาวๆ ตี๋ๆคนนั้นน่ะ T_T
เอ๋...ไม่ได้เจอกันนานมากกกตั้งแต่ออกจากเซ็นโย ตอนนี้เอ๋อยู่อังกฤษเป็นสาวแกร่งแรงเกินร้อย ถ้าไม่ไช่เพราะนังมี่ก็คงไม่ได้กลับมาคุยกันอีกแน่ๆ คิดถึงๆๆๆ รายนี้เหมือนน้องปัดเลย เหอๆๆ ขอบคุณอีกครั้งที่เมื่อวานมาเบิ๊ดเดย์อีกรอบ ^^
ปุ้ยโทรมาชวนกินข้าว แต่เหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้ง มันโทรมาทีไรต้องเป็นวันที่เรากลับบ้านเร็วตลอดเรยยย ซอรี่นะเพื่อน เหอๆๆ ^^; ฟังจากน้ำเสียงเหมือนคุณภาพชีวิตตอนนี้ดีใช้ได้ ค่อยหายเป็นห่วง ^^ ซักวันเราจะได้ไปกินข้าวกันแน่นอนจ๊ะเพื่อน
ไอ้ยุ้ยโทรมาจากญี่ปุ่น มันโทรมาทีไรต้องนึกว่าคนจะมาทวงหนี้ทุกทีเพราะมันไม่โชว์เบอ ตอนโทรมาของเรามันดึกๆของวันที่ 26 แต่ทางโน้นเข้า 27 แล้น ว่าแต่ส่วนใหญ่จะคุยแต่เรื่องผู้ชายของมันมากกว่านะ -_-; รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ยังจำวันเกิดมันไม่ได้ซักที ปีหน้ารับรองไม่พลาด!
แล้วใครอีก โอ๊ยเยอะแยะเลยตี 3 กว่าๆอ๊าดเมสเสจมา ..เอ๊ะทำไมยังไม่นอนล่ะ ?? -_- แล้วก็ต้าที่เหมือนเกอืบจะจำผิดวันแล้วแต่ยังไหวตัวทัน เหอๆ..ไปทำงานจักพงบอกว่าทำไมวันนี้ดูเฟรชแล้วก็ไบรท์มาก เหรอ ?? ก็ปกตินะแต่มีคนชมก็ถือเป็นเรื่องดี 555 ใช่จริงๆแล้วมันก็เป็นวันปกติเหมือนทุกวัน อยู่ที่ตัวเราเองแหละว่าจะทำวันไหนให้เป็นวันพิเศษ แต่คนอย่างเราไม่มีเอเนอจี้พอจะเฟรชทุกวันหรอก โฮกกก ขอเป็นวาระๆก็แล้วกัน ^^;
ขอบคุณเดอะแก๊งที่ทำงานมีมี่ แอนนี่พี่นก จอย พี่นก ปาล์ม พี่แอร์ พี่ตู๋ พี่แขก พี่เคท จักพง พี่ชิน และคนอื่นๆที่ไม่ได้สนิทแต่ก็ยังมาเซเบิ๊ดเดย์ ^^ ....รวมถึงสตีเว่น...ที่พูดๆไปงั้นแหละ...-_- อ้อปีนี้ได้ตังเป็นของขวัญวันเกิดอันยอดเยี่ยมจากพี่เอ๋ด้วย ฮี่ๆๆๆๆ อยากได้กางเกงยีนส์ใหม่ล่ะ เหอๆๆ
ตอนกลางวันไปกินข้าวมื้อพิเศษ (เหรอ) กันที่ดาเวียงตรงบ้านสีลมเม้าแตกเช่นเคยเสียดายพี่นกไปงานทีทีเอมอดมาจอยกันเลย
เป็นวันเกิดที่ได้เจอคนเยอะมากกกกกกกกกก เพราะตรงกับงานทีทีเอมที่มาจัดที่โรงแรมพอดี เหอๆๆ -_-;
TTM LATE NIGHT EVENT AT HISB
บรรยากาศสว่างๆก่อนเริ่มงาน
คุณดีเจอาโฟร่
น้องโคโยตี้แด๊นกระจาย
แม่สาวแอนนี่ ที่อ๊อกแว่นติดกับหน้าตัวเองตลอดงาน
เดอะแก๊งแบบไม่ครบ แต่ออกจะเกินๆ 555 งงป่ะ
ฮาเลมของนายเก่า อิๆๆ
เจอแอนโทนี่ด้วย ก็ยังเป็นลุงที่ร่าเริงเหมือนเดิม แหมกลับมานี่เหมือนกลับบ้านเก่ายังไงไม่รู้ ใครๆก็มาทักทายอย่างกะดารา เหอๆ กลับบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ (แต่ยังมีแรงแกะของขวัญ) หมดพลังงาน............ วันนี้มาถึงที่ทำงาน 10 โมง อิๆๆๆ
เอาลล่ะ สถานการณ์กลับสู่ปกติเราก็ลุยงานต่อไป ไฟติ้งงงง!!!
ปล. เราลืมไอ้เอกับไอ้โอไปได้อย่างไร เพื่อนรักทั้ง 2 ขอบคุณพวกแกมากๆเช่นกัน เราจะเป็นกลุ่มก้อนเดียวกันตลอดไปนะ เฮ!!!
ไม่ได้มาเขียนซะนานเพราะว่ายุ่งมากๆจริงๆว่ะ เป็นปลายปีที่ยุ่งมากกว่าทุกปีเพราะว่าที่โรงแรมมีห้องอาหารเปิดใหม่ 2 ห้อง ช่วงหลายวันมานี้เลยต้องติดต่อกับคนแปลกหน้ามากที่สุดในรอบปี -_-; คนไม่เคยคุยกันเลยก็ต้องหน้าด้านโทรไปหาและพูดคุยอย่างสนิทสนม -_-; (ซึ่งจริงๆก็คงถือเป็นเรื่องปกติสำหรับอาชีพนี้)ถึงจะเหนื่อยแต่ก็กลับรู้สึกว่าสนุกดี...โอวโน่วว...คิดอะไรออกไป...
เมื่อวานนี้วันเกิด มีหลายคนมากที่หน้าแตก ทั้งโทรและเมสเสจมาผิดวัน ทำไมกัน ?? -_- ผิดไป 1 วัน ....ส่วนพวกที่มาทักผิดทางเอมก็คงเพราะอ่านจากชื่อเรานั่นเอง 555 ไม่เป็นไรให้อภัย
เริ่มจากคนหน้าแตกคนแรก...
ใครซักคนเมสเสจเบิ๊ดเดย์เช้ามืดวันที่ 26 ...จนป่านนี้ยังหาตัวไม่เจอ เหอๆๆ เบอใครวะ ?
น้องปัด 555 ถึงจะผิดวันไปหน่อยแต่ก็มาแก้ตัวใหม่อีกรอบ อิๆๆ ใช่ๆพี่อยากได้เจอคนนั้นแหละ ขาวๆ ตี๋ๆคนนั้นน่ะ T_T
เอ๋...ไม่ได้เจอกันนานมากกกตั้งแต่ออกจากเซ็นโย ตอนนี้เอ๋อยู่อังกฤษเป็นสาวแกร่งแรงเกินร้อย ถ้าไม่ไช่เพราะนังมี่ก็คงไม่ได้กลับมาคุยกันอีกแน่ๆ คิดถึงๆๆๆ รายนี้เหมือนน้องปัดเลย เหอๆๆ ขอบคุณอีกครั้งที่เมื่อวานมาเบิ๊ดเดย์อีกรอบ ^^
ปุ้ยโทรมาชวนกินข้าว แต่เหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้ง มันโทรมาทีไรต้องเป็นวันที่เรากลับบ้านเร็วตลอดเรยยย ซอรี่นะเพื่อน เหอๆๆ ^^; ฟังจากน้ำเสียงเหมือนคุณภาพชีวิตตอนนี้ดีใช้ได้ ค่อยหายเป็นห่วง ^^ ซักวันเราจะได้ไปกินข้าวกันแน่นอนจ๊ะเพื่อน
ไอ้ยุ้ยโทรมาจากญี่ปุ่น มันโทรมาทีไรต้องนึกว่าคนจะมาทวงหนี้ทุกทีเพราะมันไม่โชว์เบอ ตอนโทรมาของเรามันดึกๆของวันที่ 26 แต่ทางโน้นเข้า 27 แล้น ว่าแต่ส่วนใหญ่จะคุยแต่เรื่องผู้ชายของมันมากกว่านะ -_-; รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ยังจำวันเกิดมันไม่ได้ซักที ปีหน้ารับรองไม่พลาด!
แล้วใครอีก โอ๊ยเยอะแยะเลยตี 3 กว่าๆอ๊าดเมสเสจมา ..เอ๊ะทำไมยังไม่นอนล่ะ ?? -_- แล้วก็ต้าที่เหมือนเกอืบจะจำผิดวันแล้วแต่ยังไหวตัวทัน เหอๆ..ไปทำงานจักพงบอกว่าทำไมวันนี้ดูเฟรชแล้วก็ไบรท์มาก เหรอ ?? ก็ปกตินะแต่มีคนชมก็ถือเป็นเรื่องดี 555 ใช่จริงๆแล้วมันก็เป็นวันปกติเหมือนทุกวัน อยู่ที่ตัวเราเองแหละว่าจะทำวันไหนให้เป็นวันพิเศษ แต่คนอย่างเราไม่มีเอเนอจี้พอจะเฟรชทุกวันหรอก โฮกกก ขอเป็นวาระๆก็แล้วกัน ^^;
ขอบคุณเดอะแก๊งที่ทำงานมีมี่ แอนนี่พี่นก จอย พี่นก ปาล์ม พี่แอร์ พี่ตู๋ พี่แขก พี่เคท จักพง พี่ชิน และคนอื่นๆที่ไม่ได้สนิทแต่ก็ยังมาเซเบิ๊ดเดย์ ^^ ....รวมถึงสตีเว่น...ที่พูดๆไปงั้นแหละ...-_- อ้อปีนี้ได้ตังเป็นของขวัญวันเกิดอันยอดเยี่ยมจากพี่เอ๋ด้วย ฮี่ๆๆๆๆ อยากได้กางเกงยีนส์ใหม่ล่ะ เหอๆๆ
ตอนกลางวันไปกินข้าวมื้อพิเศษ (เหรอ) กันที่ดาเวียงตรงบ้านสีลมเม้าแตกเช่นเคยเสียดายพี่นกไปงานทีทีเอมอดมาจอยกันเลย
เป็นวันเกิดที่ได้เจอคนเยอะมากกกกกกกกกก เพราะตรงกับงานทีทีเอมที่มาจัดที่โรงแรมพอดี เหอๆๆ -_-;
TTM LATE NIGHT EVENT AT HISB
บรรยากาศสว่างๆก่อนเริ่มงาน
คุณดีเจอาโฟร่
น้องโคโยตี้แด๊นกระจาย
แม่สาวแอนนี่ ที่อ๊อกแว่นติดกับหน้าตัวเองตลอดงาน
เดอะแก๊งแบบไม่ครบ แต่ออกจะเกินๆ 555 งงป่ะ
ฮาเลมของนายเก่า อิๆๆ
เจอแอนโทนี่ด้วย ก็ยังเป็นลุงที่ร่าเริงเหมือนเดิม แหมกลับมานี่เหมือนกลับบ้านเก่ายังไงไม่รู้ ใครๆก็มาทักทายอย่างกะดารา เหอๆ กลับบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ (แต่ยังมีแรงแกะของขวัญ) หมดพลังงาน............ วันนี้มาถึงที่ทำงาน 10 โมง อิๆๆๆ
เอาลล่ะ สถานการณ์กลับสู่ปกติเราก็ลุยงานต่อไป ไฟติ้งงงง!!!
ปล. เราลืมไอ้เอกับไอ้โอไปได้อย่างไร เพื่อนรักทั้ง 2 ขอบคุณพวกแกมากๆเช่นกัน เราจะเป็นกลุ่มก้อนเดียวกันตลอดไปนะ เฮ!!!
